|
مـــرا به مـن بگــذار به خویــشـتـن بگــذار مــن و تـلاطـم ِدریــا تــو و صـلابـت ِســنگ مــن و شـکوه ِتـو ای پـر شـکوه ِخشـم آهـنـگ مــن و سـکوت و صـبوری؟ مــن و تــحمـل ِدوری؟ مــگـر چـه بـود مـحبت کـه سـنگ سـنگــش را بـه سـر زدم با شــوق؟ مــن از هـجوم ِهجـاهای عـــشـق مـی تـرسـم امــید ِبـی ثـمری در دلــم خـانه کرده سـت بـه دشــت و بـاغ و بیــابان بـه بـرگ بـرگ ِ درختــان ، وروح سبــز گیـاهان گر از کمنــد تو دل رَســت دوباره آورم ایــمان که عـــشـق بیـــــهوده ست ! مــرا به خود بگــذار مـــرا به خـاک سپــار کســــی ؟ ! نـــه ، هیچ کس را دگر نـــمی خواهـم خــوشـا صفـای صبـوحی صـدای نــوشـانـوش ز جمـله مــی خواران خوشـا شــرار ِشـراب و تـــرنـم بــــاران گلــی بـرای کبوتــر گلــی بـرای بهـاران گلــی بـرای کســی که مــرا به خود مــی خواند ز پشــت ِنیـــزاران تــو مهـربـان بـودی آغــاز ماجـرا ، امّــا چه سخـت تشنــه ی جـام محبتـت بـودم ... سخــن تمـام نــشد ختــم ماجـرا پیــدا امـــید ِبا تــو نشســتن تــلاش بــی ثمــری بـود چـــه ، کوشــش ِشــب و روزم بســان شخـم زدن روی سینـه ی دریـا و استغاثه به درگاهت گره به بــاد زدن و همــچو کوفتـن آب بود در هـاون مــرا رهـا کـردی ؟ مــرا به مسلـخ ِسلاخـان رهـا چــرا کـردی؟ مــرا که رام تــو بـودم اســـیر دام تــو بـودم گذشتـم از تو و آن پر فــریب شهــر بـزرگ کنـون کنــار کویــرم ، کویــر بــی بـاران و مــهربانــی این مهربانتـرین یــاران تــو کاش از این مــردم به قــدر یک ارزن وفـــا و خوبــی را به وام بستـانــی که مثـل ِمهــر ِدرخشان ِشهـر بخشنـده و همـچو مردم این ملک مهــربان باشـی تـو ای بـــلای دل مـن بلنـــــد بالایــم تـو ای بــرازنـده تـو ای بلنـدتر از سـروها و افـراها بــر این اسیــر ِبه غــربـت گذر توانـی کـرد؟ بــر این کویر نشین بــر این ز مـــهر ِتو محـروم نظر توانـی کـرد؟ همیشه پشـت حصـار ســکوت ، مـی تـرسـم تـو ای گریختــه از مـن ! حصـار خلـوت تنهـایـی مــرا بشکـن زلال و پــاک ، چنـان قطـره های بـاران شـو بیــــا و عـشـــــق بــورز به روشنــا یی خورشیـدِ شــرق عـشــــــق بــورز و مثـل قطره ی بـاران نثــار یــاران شـو چــرا به آینـه باید پنـاه بــرد چـــرا ؟ درون آینـه ی ذهـن مـن تـویـی بــر جـا چـگونه ابــر کدورت مــرا فرو پوشـاند چـگونه بـــاور مـن در فضــا معلـق مــاند چـگونه بـاز به مـاتم نشسـت خانـه ی مـا هـــزار نفــرین بــاد به دســت های پلیــدی که سنـگِ تفرقـــه افکند درمیـانه ی مـا دوبــاره با تـو نشســتن دوبــاره آزادی ؟ مگــر به خواب بینــم ، شبــی بدین شــادی همیشـه می خواندم و لاله های دو گوشـت را به سِحـر بارتــرین نغمه گرم مـی کردم و سنـگ ِسخـت ِدلــت را به شعلـه ی سخـن ِگـرم ، نــرم مـی کردم : مــرا به گوشه ی چشمـان خـود محبـت کـن به بــزم ِگـرم ِدلاویـز ِمیگسـاران بـــَر مـــرا به باغ های سخـاوت به بـــوسه زاران بــر مــرا چوچلچله دعـوت به چهچـه ی خــود کـن مــرا به تـاب ِتحمـل فــرا بخـوان به صبــوری ز لوح خاطـره ام ، خاطـرات تلـخ بشــوی از این تکــدُر دیـرینه ام رهـایی بــخش مــــرا به خــلوت ِخـاص ِخـود آشنــایی بــخش
تولد ت مبارک خوش اومدی ستاره
فریاد نزن ای عاشق من صدایت رو ز ِ درون ِقلب خود می شنوم درد را در چهره ی عاشق ِ تو با ذهن خود می نگرم فریاد نزن ای عاشق فریاد نزن بی سبب نیست چنین فریادم بی گناه در دام ِ عشق افتادم چه درست و چه غلط زندگی ِ هم خودم , هم تو رو بر باد دادم بی گناه در دام ِ عشق افتادم اگه احساسم رو می فهمیدی قلبت رو دوباره می بخشیدی لحظه ی پایان ِ این دیدارو روز ِ آغاز ِ دگر می دیدی اگه بیهوده نمی ترسیدم عشق و آن گونه که هست می دیدم شاید این لحظه ی غمگین وداع قلبم رو دوباره می بخشیدم کاش از این عشق نمی ترسیدم ما سزاواریم اگر گریانیم این چنین خسته و سرگردانیم ما که دانسته به دام افتادیم چرا از عاشقی روی گردانیم وقتی پیمان ِ دل رو می بستیم گفته بودیم فقط عاشق هستیم ولی با عشق نگفتیم هرگز,از دو ایل و نا برابر هستیم نه گناهکاریم نه بی تقصیریم,من و تو بازیچه ی تقدیریم من و تو در بی راهه ی بی رحم عشق,با دل و احساس ِ خود درگیریم تو که همدردی به من یاری بده,به من ِ عاشق امیدواری بده اگه عشق با ما سر ِ یاری نداشت تو به من قول ِ وفاداری بده......
این روزها به یادت خوشبختی را پرسه می زنم مهربان صمیمی! در ازای این همه لبخند که با تو روییده کم است اگر بگویم: «آسمانم را به تو می بخشم» این واژه واژه ها همه تقدیم ِ چشم تو! |
دوست دارم هر چند روز یک بار
برایت نامه بنویسم میدانم هر لحظه با منی اما وقتی با منی من بی منم چون همه ی وجودم تو میشود و بازهم تنهایم ...... ****** با تو من می مانم با تو تا سبزترین خاطره ها می مانم و تو را خواهم دید ، به بلندای ابد به بلندای همان قله ی نیلین صبور و به تو می بالم به تو ای سبزترین ، تازه ترین و تو را می خواهم از همین نقطه ی خاکی ، تا عرش از زمین تا به خدا ...... 
|
| تبليغات | X |
pictofxt